Po szkoleniu
Wczoraj byłam na szkoleniu z tzw. teorii umysłu.
Wiele informacji, wiele przykładów co i jak.
A ja coraz bardziej załamana, mając świadomość ile jeszcze przede mną.
Dowiaduję się tylu spraw. Np. o czymś co się nazywa test Sally Anne.
Zrobiłam dziś ten test Miśkowi, odpowiedział, że piłka jest w pudełku.
Coraz częściej dochodzę też do wniosku, by zrobić Misiowi różne rzeczy z piktogramami. Przede wszystkim chodzi o plan aktywności, by jednak Misiek miał świadomość tego, co będzie się działo dnia następnego i co ma robić.
To będzie też dla niego takie zaplanowanie, co ma robić gdy będzie miał czas wolny.
Taki plan muszę też mu zrobić jeśli chodzi o szkołę. Misiek chodzi bowiem na świetlice i tak prawdę mówiąc tylko tam siedzi, a mógłby odrobić lekcje.
Zobaczymy. W tej chwili szukam jakiegoś gotowego zestawu, bo nie czuje się na siłach, by samej robić wszystkie obrazki do planu aktywności.
Małe kroczki
Tak naprawdę edukacja dziecka z Zespołem Aspergera wcale nie przebiega tak kolorowo i bez problemu.
Pani w Poradni Psychologiczno-Pedagogicznej lekko stwierdziła, że MIsiek nadrabiać będzie we wszystkim swoja inteligencja. Po mniej więcej 2 miesiącach w szkole już wiem, że nie miała pojęcia o czym mówi.
Owszem, część dysfunkcji da sie zniwelować właśnie dzięki Misia inteligencji, pozostałe jednak pozostaną.
I tak: nie da sie zniwelować jego nadwrażliwości słuchowej. Tu nie pomoże bóg wie jaka inteligencja, bo niestety skoro dźwięki świdrują mózg to nie da się z tym nic zrobić (oczywiście w teorii, w praktyce wygląda to inaczej).
Podobnie z kontaktami z innymi: jeśli dzieci zaczynają traktować Misia jak nienormalnego to jego inteligencja w niczym tu nie pomaga.
Tak więc widząc te problemy i mając jednak wrażenie, że tych problemów nie ubywa, a wręcz sie nawarstwiają odwiedziłam z Misiem psychiatrę. Lekarz doskonale miał pojęcie o ZA i był oczywiście zdziwiony tym, że PPP nie sugerowała klasy integracyjnej. Cóż.. Widać był jakiś powód.
Uzbrojona w odpowiednie zaświadczenie, że Misiek wymaga pomocy asystenta, podpisane przez lekarza psychiatre w całej swojej naiwności udałam się do PPP, by zmienić orzeczenie (jest na to sposób, mimo oczywiście tego, że PPP stwierdziła, iż jest to niemożliwe).
Uświadomiono mnie, iż dziecko jest w doskonałej kondycji psychicznej i PPP nie ma takiej mocy, by narzucić szkole zatrudnienie asystenta dla dziecka. To nieco dziwne, bo co się dzieje z dziećmi niesprawnymi ruchowo? Też tego nie wpisuje ppp w zaleceniach?
Tu oczywiście musiałam reagowac – stwierdziłam, że poradnia nie zbadała dziecka, nie może więc NIKT stwierdzić, czy stan zdrowia dziecka sie pogorszył czy nie a wydawanie opinii na podstawie badań sprzed 6 miesięcy jest dla dziecka krzywdzące i mijajace sie z prawdą.
Równolegle oczywiście złożyłam kopie zaświadczenia do UM, z prośba o asystenta. Tu dostałam odpowiedź, że mam się zwrócic do ppp. Czyli błędne koło.
Oczywiście przeczytałam w piśmie, że szkoła nie widzi konieczności zatrudnienia takiej osoby, że szkoła do mnie wydzwania itp. To mnie nieco rozeźliło. Każdy bowiem kontakt ze szkołą polegał na mojej upierdliwości, wydzwaniałam ja, ciągle martwiąc się, że coś może się dziać z Misiem (eh, ta nadopiekuńczość). W ostatecznym rozrachunku napisałam do MEN i Kuratorium. I w ostatnim pismie poinformowałam UM, że o sytuacji zawiadomiłam te 2 instytucje.
I tu jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki. Tak jak nie można było załatwić dowożenia Misia do szkoły, tak załatwiono to w 2 dni. Z kolei w szkole: do 30 września powinnam dostac plan pracy. Informowano mnie, że MIsiek nie musi mieć czegos takiego. I raptem, znów czarodziejska róźdżka: Misiek ma swój indywidualny plan pracy.
No i wreszcie wisienka na torcie: pismo od MEN:
„Mazowiecki Kurator oświaty… Szanowny Panie Kuratorze, zgodnie z kompetencjami wynikającymi z ustawy z dnia… przekazuję pismo pani XXX, zam. …. w sprawie sytuacji szkolnej jej syna Michała, skierowane do Ministerstwa Edukacji Narodowej i proszę o wnikliwe zbadanie sprawy oraz o udzielenie Zainteresowanej pomocy. Proszę o przekazanie do Departamentu Zwiększania Szans Edukacyjnych informacji o sposobie załatwienia powyższej sprawy z powołaniem się na numer niniejszego pisma. Z powazaniem Dyrektor Departamentu Zwiększania Szans Edukacyjnych Jacek Krawczyk”
No to będzie dobrze i chyba szanse jakieś w końcu na tego asystenta są.
Małe zwycięstwa
Udało się wreszcie załatwic jedna malutką rzecz: dowożenie Misia do szkoły.
Bardzo jestem zadowolona, nie chodzi o koszty czy czas. Przede wszystkim chodzi o pewną samodzielność Misia.
Teraz zostanie nauczony otwierania drzwi, zapamiętania kodu do domofonu i MUSI się udać.
Jestem tak pełna nadziei i dobrych mysli.
Powala…
Sposób dotarcia do Misia jest ogólnie bardzo trudny.
Czasem w ogóle prawie niemożliwe jest nakłonienie go do zdjęcia piżamki w wolny dzień i założenie normalnego ubrania.
Do wyjścia z domu tez go coraz trudniej nakłonić.
Dziś nakłanianie trwało pół dnia. Nie, nie i jeszcze raz nie.
Nie było mowy, by namówić Misia czymś co zdawało się atrakcyjne. On nastawił się na bycie w domu i koniec.
To meczące.
Angielski???
Misiek ma piekielnie dobrą pamięć, która ujawnia sie oczywiście w najmniej oczekiwanych momentach.
Tak dokładnie jest w przypadku angielskiego. Misiek chodzi i … kompletnie nie łapie żadnych słówek. Nic. Kompletna pustka.
Natomiast łapie z gier. Straszne ilości słów, wyrażeń. Zastanawiam sie jednak, czy .. będzi emu w najbliższej przyszłosci potrzeb atakich słów jak: topór bojowy, włócznia czy sztylet 
))
DZIĘKUJEMY ;)))
Na subkoncie Misia pojawiły się srodki zebrane w tym roku z akcji „1%”.
Za każdy przelew serdecznie dziękujemy.
Co robić???
Bezradnie rozkładam ręce.
Misiek po 1,5 tygodnia pobytu w domu dziś znów pierwszy dzień w szkole.
I co?? Obiadu nie dostał, na zajęcia nie poszedł. NIKT mu nie powiedział, NIKT nie wziął za rękę i nie zaprowadził.
A on sam.. dalej zagubiony i niezorientowany w tym, co się dzieje.
Czy trzeba go będzie tak prowadzać całe życie? Być może. Być może zawsze będzie potrzebował delikatnych podpowiedzi co ma robić. Ale coraz bardziej widze konieczność wręcz zdobycia asystenta, który przynajmniej teraz będzie z nim i zaprowadzi wszedzie, gdzie Misiek tego będzie wymagał, pokaże co jest do zrobienia, przypilnuje godzin zajęć dodatkowych…
W innym przypadku Misiek zagubi się w tym wszystkim.
Mis chorowitek i dzielna mama
Misiek zaczął kasłac w zeszły czwartek. No moze w środę.
Wstał rano w czwartek i stwierdził spokojnie, że on do szkoły nie chce iść. Głowe miał lekko ciepłą i kaszel. Dość niepokojący.
Cóż. Trzeba było iść na zwolnienie, przy czym początkowo planowałam 2 dni i już.
W niedzielę jednak stan Misia wcale sie nie poprawiał, co więcej miałam niejakie wrażenie, że jego samopoczucie jest znacznie gorsze niz wczesniej.
Pojechalismy ponownie do lekarza, który stwierdził infekcję wirusową i zalecił zostanie w domu przez tydzień. Podawałam wszystko co sie da, leki, syropy, medycyne naturalną (sok malinowy, mleko z miodem) i nic.
W końcu w czwartek zdecydowałam – stawiamy bańki. Tak naprawdę nie rozbiłam tego niczdy wczesniej. Wielokrotnie zaś widziałam jak robił to mój tata, a potem mama. Cóż, ani taty ani mamy nie ma. A Misiowi trzeba było pomóc.
Bańki takie typowe zostały jeszcze u mamy, bo nei wszystko poprzewoziłam, więc kupilismy bańki bezogniowe. Mniej więcej wiedziałam ile postawić, wiedziałam gdzie i już. Trzeba było przejść chrzest bojowy, bo miałam wrażenie, że jesli nie te bańki to tak naprawdę będzie coraz gorzej i za chwilke wylądujemy w szpitalu.
Postawiłam więc bańki. To nie jest takie trudne.
Cóż, kiedy Misiek tak naprawdę nadal kasłał.
Dzis ponownie wycieczka do lakarza. Misiek juz nie gorączkujący, ale nadal kaszlący.
Okazało sie, że ma już bardzo podrażnione gardło i kaszel wywołuje nastepną serie napadów kaszlowych. Zmienilismy syrop. I już.
Zobaczymy jak jutro, ale wydaje mi sie, że będzie lepiej.
W tym wszystkim jednak cos mnie zaniepokoiło. Rozmawiałam bowiem w poprzednią środę z pania psycholog. I ona stwierdziła, że jest to jedna z typowych reakcji na stres w szkole, że MIsiek nie chce tam byc z jakiegos powodu (hałas??).
I że to i tak mało, bo mogły byc juz początki depresji, czy agresja (zarówno auto- jak i w stosunku do kolegów).
I to mnie martwi.
Regres???
Od paru dni zauwazam dziwne zachowanie Misia.
Po pierwsze jego mowa stała sie nieco mniej wyraźna, dziś znów w gadaniu pojawiło się piszczenie i zmiana głosu, czego wcześniej nie było.
No i to ciągłe wieczorne „psitul” i „głaściu, głaściu”.
Boję sie tego.
Jestem lepszy???
Od jakiegoś czasu wśród kolegów Miśka trwa dość ciekawa rywalizacja polegająca na tym kto ma cos lepsze, kto gdzieś był itp.
Obawiam się, że zaczęło się to od czasów przedszkolnych, gdy panie nieopatrznie pozwoliły na przynoszenie konsol psp na tzw. „dzień zabawkowy”. Dzień zabawkowy w przedszkolu z założenia miał być takim dniem, kiedy dzieci, po weekendzie przyniosą zabawkę, by łatwiej znieść to, że są z dala od domu.
Stało się jednak inaczej. 2 chłopców posiadających takie konsole zaczęło je przynosić i zaczęła się automatyczna segregacja dzieci na zasadzie: ty dziś się bawisz konsolą, a ty ogólnie spadaj.
Oczywiście naturalne jest to, że dzieci tez chcą miec fajne zabawki jak koledzy, że też chcą imponowac figurkami typu gormity, bakugany czy lego bionicle. Ale to musi miec swoje granice.
Tu niestety przekroczyło.
Zawsze wychodziłam z założenia, że Misiek musi mieć i gormity i bakugany i bionicle, właśnie po to, by dodatkowo nie być odsuniętym przez grupę i przez dość długi czas to działało szczególnie, że Misiek ma genialna pamięć i doskonale pamiętał co który potrafi, jaką ma broń i tak dalej.
Do tego nie inwestowałam w jakieś tam psp, starając się jednak rozwijać z Misiem jego zainteresowania. Dlatego biegaliśmy dzielnie na wszystkie festiwale i dni nauki i dlatego też Misiek został zapisany na zajęcia w Multicentrum.
Multicentrum to taka dość ciekawa placówka, a dokładnie biblioteka multimedialna, publiczna, gdzie prowadzą bardzo ciekawe zajęcia. Misiek chodził już na przyrodę, zajęcia z fizyki, budowanie z klocków i takie ogólne poznawanie świata. Zajęcia są naprawdę fajnie przygotowane, do tego wykorzystują różne techniki: pokazują filmy, jest praca plastyczna, praca przy komputerze.
Razem z Misiem chodziło już w tzw. międzyczasie dwóch kolegów, ale .. ja bym to okresliła, że kompletnie niedorosli do takich zajęć i na przykad jeden z nich woli latać za piłką niż dowiedzieć się czegos ciekawego. Ale w końcu dzieci są różne.
Wracając do popisywania sie.
Jeden z kolegów Misia zaczął kiedyś przechwalać się, jak to on nocuje tylko i wyłącznie w 6-gwiazdkowych hotelach. Cóż, pomyślałam sobie, biedne dziecko, że mysli iż tym nam zaimponuje. I zaczęłam mu tłumaczyć, że dla nas (dla mnie i dla Misia) nie jest ważne gdzie on rzekomo nocuje (oczywiście i w podłych motelach też nocuje), że lubimy go takim jakim jest, że akceptujemy i nie chcemy się z nim zadawać dlatego, że gdzieś tam nocuje, ale dlatego, że jest taki jaki jest.
Ale to oczywiście do dziecięcej głowy nie dociera.
Dziś 2 własnie kolegów „napadło” Misia, że pije chemię w szkole (bo nie pije wody), ze ma używane gry…
Tak sobie myślę, że to smutne, że rodzice sa tak zakompleksieni, że hodują dziecko w kulcie pieniędzy i posiadania. Za to ni cholery nei maja dla dziecka czasu.
Bo i jeden i drugi przechwalający się chłopiec sprawia wielkie problemy wychowawcze.
No, ale to przecież ja mam dziecko z problemami.
