Wakacje i policja

Co roku znajduję w internecie co najmniej jeden artykuł, że znalazło się jakieś dziecko z autyzmem. Oczywiście wcześniej zaginęło.

W tym roku był to ten artykuł

Wrzuciłam to na swój Poradnik Autystyczny i szokujące. Pomijam oczywiście komentarze, że autyzm to nie choroba. Tak, wiem, ileż mozna ludzi uczyć…

Szokujące jest to, że zaczynamy czynić za swoje dzieci innych ludzi. Że te dzieci wychodzą i… No właśnie. Co się dalej z nimi dzieje? Czy zwracamy na nie uwagę? Czy pilnujemy? Patrzymy co robią?

 

Do niedawna miałam pod oknami plac zabaw. Co wakacje do późna w nocy na tym placu zabaw bawiły się dzieci. Bawiły to może za duzo powiedziane. One tam przebywały. Robiąc różne rzeczy. Przeklinały także. Tak, mili państwo. Także takie 6-7 letnie. I ja wiem – nie ustrzeżemy naszych pociech przed całym złem tego świata. I ja wiem – nie będziemy wychodzić z naszymi pociechami na plac zabaw czy rower gdy maja kolegów i koleżanki. Ale te przekleństwa gdzieś łapią. Tak! Słychać to na osiedlach, gdy leci mecz – o! pełno wtedy przerywników, szczególnie gdy nasi trafią lub nie trafią do bramki. Jak dla mnie żenujące są przede wszystkim przeklinające wciąż kobiety, bo w emocjach to wiele rzeczy da się wybaczyć. I idzie taka wyfiokowana niunia z wózkiem. Nie, nie porozmawia ze swoją latoroślą siedzącą w spacerówce. Po co? Ona nawija cały czas. Prawie jak: 

Rozmowy o niczym, przeplatane gęsto przeklinaniem.

I jak taka niunia idzie z wózkiem albo potem dochodzi do takich na przykład zdarzeń.

 

Kto więc jest odpowiedzialny za dziecko? 

Policyjne statystyki wskazują, że w okresie wakacyjnym zgłaszanych jest ponad 2000 zaginięć osób małoletnich, z czego zdecydowanie największą grupę stanowią nastolatkowie. –  To straszna statystyka, ale większości z nas nic nie mówi. Pocieszamy się “a, to nie moje dziecko, mnie to nie dotyczy”.

Dlatego przypominam: za dziecko odpowiedzialni sa rodzice. NIe społeczeństwo, nie pani z budki z warzywami. MY!!! My, rodzice.

I na koniec kilka zasad:

  • małego dziecka nie zostawiaj bez opieki osoby dorosłej w domu czy na podwórku;
  • zaopatrz dziecko w karteczkę ze swoim numerem telefonu, naucz je aby swego imienia, nazwiska i miejsca zamieszkania nie podawało obcym ludziom;
  • naucz dziecko rozpoznawać sytuacje dla niego groźne bez budzenia w nim lęku;
  • naucz dziecko korzystać z telefonu – wyeksponuj w domu kartkę z numerami telefonów do najbliższych oraz telefonami alarmowymi, poinstruuj jak ma się zachować w sytuacji, która wzbudzi w nim niepokój czy strach;
  • wyjaśnij dziecku, że w sytuacjach problemowych ma prawo głośno krzyczeć, wołać o pomoc, płakać ;
  • szczególną uwagę zwracaj na dziecko w zatłoczonych miejscach publicznych (supermarkety, imprezy plenerowe, itp.), małe dziecko trzymaj za rękę – pamiętaj, że to Ty masz pilnować dziecka a nie ono ma pilnować się Ciebie!
  • wyjaśnij dziecku, że w razie zaginięcia powinno stać w miejscu i czekać na Ciebie (opiekuna), ewentualnie zwrócić się o pomoc do osoby dorosłej  – najlepiej do policjanta, ochroniarza, sprzedawcy sklepowego;
  • naucz dziecko, że nie powinno rozmawiać z nieznajomymi, przygotuj je na ewentualny kontakt z obcym, zwróć uwagę, że ma zdecydowanie odmawiać kiedy nieznajoma osoba pod jakimkolwiek pretekstem  je zaczepia (częstuje słodyczami, proponuje „podwiezienie”). Przestrzeż dziecko, że kiedy ktoś puka do drzwi pod Twoją nieobecność, kategorycznie nie może wpuszczać nikogo do domu;
  • naucz dziecko mądrze korzystać z Internetu, wyjaśnij jakim zagrożeniem jest podawanie obcym osobom swoich danych kontaktowych; pokaż mu, że sympatyczny rówieśnik poznany w sieci może być zupełnie kimś innym niż osobą za którą się podaje. Uświadom dziecku jak niebezpieczna może być anonimowość obcych osób poznanych tą drogą;
  • nigdy nie zezwalaj dziecku na podróżowanie autostopem;
  • staraj się poznać przyjaciół i znajomych dziecka, interesuj się tym jak i z kim spędza swój wolny czas;
  • nie bagatelizuj problemów swojej pociechy, nie pozwól by brak zainteresowania i wsparcia z Twojej strony ułatwił dziecku podjęcie decyzji o ucieczce z domu;
  • reaguj, gdy widzisz dziecko w sytuacji problemowej, także wtedy, gdy to nie jest Twoje dziecko!

 

 

Dodaj do zakładek Link.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.