Działa to oczywiście raz lepiej raz gorzej. Ogólnie musze przyznac, że początki były takie, że gdzies przez 2 miesiace musiałam przychodzic i być na każdej zbiórce. Teraz moge spokojnei zostawiac go samego. Czasem w miarę  uczestniczy w zbiórce, czasem stoi z boku, ale za to bacznie obserwuje.

Dzis w szkole był festiwal piosenki harcerskiej i zuchowej. Poszlismy. Odebrałam Misia specjalnie wczesniej ze szkoły. I pojechalismy.

I … cudowny pomysł! Misiek wystepujący na scenie, Misiek bawiący się, skaczący. Owszem, ruchy ma czasem nieporadne, ale bawił się, tańczył, skakał, spiewał, kiwał się. Ten widok był tak cudowny, tak świetny, tak super, że aż nie da sie opisac.

Strasznie się ciesze. Zostaliśmy do samego końca, do rozdania nagród.

W lipcu Misiek jedzie na kolonię zuchową. A ja coraz mniej sie tego boje.

Dodaj do ulubionych

Hide Sites

Wakacje więc planowałam w lutym. Tu z pomoca przyszła druzyna zuchowa, bo okazało sie, że będa kolonie. Odpadło więc planowanie 2 tygodni.

Ale to nei jest też takie proste. Misiowi opowiadam cały czas, że bedzie swietnie, że będzie sie super bawił i tak dalej, choc sama wcale nie jestem tego pewna. Robie dobrą mine i udaje, że będzie super. A jak będzie to sie okaże.

Czy sie jednak okaże? Tego nei wiadomo. Wczoraj na zbiórce okazało się bowiem, że rodzice nie powpłacali zaliczek na kolonie i ogólnie diabli wiedzą kto jedzie, a kto nie. Pierwsza reakcja: cholera szkoda. Druga: a może jednak cos możemy zrobic? I wzięliśmy jako rodzice sprawę w swoje ręce.

Dzis wyjazd wydaje się realniejszy.

Ja po prostu nie wyobrażam sobie co by było, gdybym teraz miała wysłac Misia na kolonie nie dość, że z kimś obcym to jeszcze w całkowicie obce miejsce. To dla niego byłoby za wiele.

Nerwówka nadal trwa i do jutra powinno sie wszystko wyjaśnic.

Dodaj do ulubionych

Hide Sites

Dziś bylismy w zoo, a potem Misiek po raz kolejny pobiegł na plac zabaw.

Właściwie to najlepsza dla niego terapia takie wychodzenie na plac zabaw. Staram się wtedy dyskretnie obserwować jednak co się dzieje i czy wszystko jest w porządku. Wczoraj na przykład musiałam interweniowac, bo jakiś chłopiec wpierw bił Miska piłką, a potem sypał piachem. Niestety kompletnie bez powodu.

Problem oczywiście, że najtrudniej podjąć decyzję co zrobic w takim momencie. Czy interweniować czy nie. Czy zostawić wszystko na żywioł czy jednak postawić gdzieś blokadę. Misiek sam chyba nie wie na ile może pozwalać i gdzie są te granice. Stąd moje obserwacje sytuacji i interwencje.

Dzis jednak problemu nie było, a on coraz chętniej wybiega i coraz dłużej przebywa na placu zabaw.

Dodaj do ulubionych

Hide Sites

Moje dziecko zasakkuje mnie.

Dzis zaskoczyło mnie informacja o zwierzątku: http://pl.wikipedia.org/wiki/Assapan

Ja w ogóle nie miałam pojęcia, że coś takowego istnieje i prawdę mówiąc nie wiem, gdzie on wyczytał o tym czymś.

Dodaj do ulubionych

Hide Sites

On szuka wymówek, a to, że „kanonierka” mu przeszkadza, a to, że zabraniają mu sie bawić.

Dziś poszedł juz drugi raz. Był rano – bawił sie z jakimś spokojnym chłopcem, nikt nie zganiał go z hustawki, nikt nie przeganiał ze zjeżdżalni.

Po południu zrezygnowałam z pójscia z nim na rower. Pomyslałam, że skoro on tak pozytywnie nastawiony, to trzeba to wykorzystać. Poszedł. ja na balkonie, bo sadziłam kwiatki. I słyszę, że podeszli do niego jacyś chlopcy. I co? „czy chcesz z nami zagrać w piłkę?”

Niestety miś odpowiedział, że nie umie, ale potem namówiony przeze mnie pobiegł do chłopaków i gra Strasznie sie ciesze.

*kanonierka – grupa chłopców na osiedlu bawiąca sie w wojne, latająca ze sprzętami do strzelania

Dodaj do ulubionych

Hide Sites

Byłam dumna, gdy postawił pierwszy krok. Byłam dumna, gdy powiedział pierwsze słowo. Byłam dumna, gdy pierwszy raz sam pojechał rowerem, pierwszy raz popłynął bez zarekawków.

I wiele innych razy.

Za każdym razem, gdy jest jakis krok milowy jestem strasznie z niego dumna.

Ale jestem tez dumna w drobnych czynnościach dnia codziennego. Wtedy kiedy Miś umie zorbić sobei sam sok, gdy rano potrafi przygotowac sobie mleko z płatkami, a nastepnie zapakowac prowiant do szkoły.

Przedwczoraj zas…

Tu musze rozpocząc od tego, że gdy Mis wraca ze szkoly, ja jestem w domu. Tak jest codziennie. A jednak przedwczoraj tak wyszło, że musiałam wyjść. Czasem tak się w pracy układa. Niestety nie dało sie zorganizować nikogo, by odebrał Misia ze szkoły. Więc Miś musiał przez godzinke byc sam.

I był. Odrobił lekcje, zjadł cos. Słowem wszystko w porządku.

Oczywiście nei będę tego nadużywać. I nie mam zamiaru testować jak sobie dalej poradzi.

Ale jestem znów z niego dumna.

Dodaj do ulubionych

Hide Sites

Gdy dziś mnie pyta, czy bolało mogę mu spokojnie powiedziec, że nie Bo nei bolało. Moge mu opowiedzieć jak jego ojciec denerwował się i stresował proszac o znieczulenie dla mnie

I za chwilkę Misiek juz był na świecie.

Moje największe szczęście ))

Dodaj do ulubionych

Hide Sites

To oczywiste, że matki kochają swoje dzieci. To pewne założenie, które przyjmuję na potrzeby tej notki. Szczególnie podkreslam tu bycie matką dziecka z autyzmem. Tak, one na 100% te dzieci kochaja i robią dla tych dzieci wszystko. Staja na głowie, by dzieci lepiej funkcjonowały, by miały jak najlepsze terapie, by miały jak najlepsza opiekę, by jak najlepiej egzystowały w grupie.

Ale czy o tych samych matkach można powiedzieć, że lubią swoje dzieci? Czy matka, która lubi swoje dziecko nada mu przedrzeźniające określenie i będzie tak o nim mówić wśród znajomych? Czy matka, która lubi swoje dziecko pozbywac sie go będzie najczęściej jak sie da?

Nie.

Czy ja lubie Misia? Sa dni, gdy mówie mu, że go nie lubię. Śmieję się czasem, że go wyśle do Abu Dabi jak w Garfildzie. Nigdy bym go nigdzie nie wysłała.

Za to staram się, by był jak najbardziej samodzielny, choć czasem metody, które stosuję mogą być kontrowersyjne. Ale to moja miłość.

Lubie z Misiem iśc przez las i trzymać w mojej dłoni jego dłoń. Lubie leżec z nim wieczorem i głaskać jego głowę. Lubie, gdy gada coś, o czym nie do końca mam pojęcie, ale wiem, że mówi do mnie, bo jestem dla niego ważna. Lubię z nim chodzić na lody, robic jajecznicę, razem smarować kanapki.

Lubie oglądać z nim filmy, także rysunkowe, bo praktycznie mamy ten sam gust. Lubię grac z nim albo patrzec jak on gra…

Czy go lubie?

Nie wiem. Mówię o nim Misiek.

Dodaj do ulubionych

Hide Sites

A  własnie nie, nie jest świetnie, nie jest wspaniale. Jest do kitu. Misiek wraca ze szkoły każdego dnia i widzę, że coraz mniej przyjemności sprawia mu chodzenie do szkoły. I coraz częściej chce zostawac w domu i coraz częściej przynosi uwagi.

Oczywiście powinnam coś zrobić. Z tymi uwagami, z Miskiem, ze szkołą. Tylko co? Od października co chwilkę bywam w szkole, staram sie zwrócic uwage, że jest to dziecko o tak zwanych specjalnych potrzebach edukacyjnych. Tylko co z tego? Nic. Słysze, że Misiek wspaniale funkcjonuje, że jest super dzieckiem i tyle. Czasem, gdy przychodzę na takie spotkania w szkole mam wrażenie, że traktuje sie mnie jak idiotkę. Ale z drugiej strony to sama sobie zadaję pytanie skąd w takim wypadku cała agresja i skąd w dzienniczku Misia tyle uwag, które w zwiększonej ilości zaczęły sie pojawiac od listopada?

Szkoła oczywiście umywa rece. Nie ma agresji, ani ze strony Misia ani w jego kierunku. To co sie dzieje jest normalne. Gdy patrzę na psychologa, pedagoga i na nauczycielki jak na debilki, one odwracają wzrok. Nie popieram żadnej agresji, sypania piaskiem, popychania, wyrywania sobie rzeczy i przykro mi, nie uznam tego za zachowanie normalne i nie będe temu przyklaskiwac, mimo, że sie tego ode mnie oczekuje.

Wielokrotnie Misiek przezywany był przez inne dzieci „świr”, „wariat” i pozostawało to bez odzewu. To też bardzo mi się nie podoba i mysle właśnie co z tym zrobić.

No i teraz aż się we mnie gotuje. Otóż od poniedziałku 3 dni w szkole trwaja rekolekcje. Podkreslam to, bo jak dla mnie koliduje to z rzeczą, która się wydarzyła. Misiek na rekolekcje nie chodzi. Po rekolekcjach dzieci wróciły i zostały przyprowadzone stadem do świetlicy. I cóż, Misiek został pobity, przy czym pani opiekunka na świetlicy w ogóle tego nei zauważyła.

Nie chce  mi się tu wściekać się na to, czego uczą tych dzieci na rekolekcjach, skoro wracają i biją inne dzieci. Bo jak dla mnie to są mało skuteczne te nauki. Przerażające jest pobicie. I to, że nikt tego nie widział. Ok, Misiek poszedł potem  do pani i rozwiązaniem problemu było wpisanie uwag do dzienniczków. Dziwnym trafem w dzienniczku Misia nie było żadnej informacji, że został pobity.

No i teraz od poniedziałku zastanawiam się, co z tym zrobić, przy czym zadałam już pytanie kierownikowi świetlicy co on zamierza z tym zrobić. Bo jeśli uwagi tylko to wyśmieję.

Dodaj do ulubionych

Hide Sites

NIE. Chłopcy tak nie mają. To my wmawiamy sobie. Pójdźmy na spokojnie do piaskownicy i co zauważymy? Standardowe zachowanie czyli: sypnij piaskiem jak ci zabierze zabawke albo oddaj jak cię uderzy. Tak uczy praktycznie 90% rodziców. To podstawowy sposób na rozwiązywanie konfliktów.

I co> Potem kupujemy militarne zabawki. Bo przecież chłopiec MUSI mieć karabin i musi z niego strzelać. Nie, nie i jeszcze raz nie. Nie musi. Jest milion różnych pomysłów na spędzanie czasu, jest milion pomysłów na zabawę.

Nie dajmy sobie wmawiać, że nasz syn ma się bić czy ma być bity lub musi umieć się obronić, bo jest chłopcem.

Dodaj do ulubionych

Hide Sites